متعادلترین آزادیخواه ماتریکس

آنتراک1

bidareazad7 — Tue, 22 Jul 2008 14:21:18 GMT

به نام عقل، عشق، تعادل و صلح.

استاد و آنتراک و هفتگانه

بالاخره معرفی هفت موضوع فهرست شده ی ذهنم با پستهای مربوط به خودشون تموم شد. و با چه اتفاق (نمیدونم) خوب یا بدی (از نظر استاد) هم تموم شد. همزمان با مهاجرت استاد، یک انسان مهربان، استاد شکیبایی.

از این به بعد یعنی بعد از معرفی موضوعات هفتگانه، پستهای من اینگونه نوشته میشه، مثل همین پست، تا هم خودم سر رشته ی کار از دستم نره و هم اونایی که دوست داشتن مطالب رو به صورت جدی دنبال کنن و پای ثابت ذهن نوشته های این ذهنیت همیشه کنجکاو بودن و براشون مهم بود راحت تر بتونند از ادامه ی مطالب سر در بیاورند. در این پست مطلب زیادی برای نوشتن نیست چون باز هم رسیدم به موضوع آنتراک.

سه شنبه

آنتراک:

این آنتراک مخصوص استاد عزیزم، خسرو شکیبایی است. این بازیگر بزرگ سینمای ایران، بازیگر محبوب من. نمیدونم چی شد که مهاجرت کرد، نمیدونم به کجا مهاجرت کرد، و نمیدونم آیا خود دوست میداشت که مهاجرت کنه و یا که نه؟ آنچه میدانم این است که صبح جمعه ۲۸/۴/۱۳۸۷ خورشیدی ساعت ۱۱ و خورده ای بود و من هنوز تو رختخواب خواب جا میکردم که یهو تلفنم زنگ خورد و از خواب پریدم. گوشی رو برداشتم، یکی از دوستهای مهربونم پشت خط بود، احوال پرسی که کردیم دیدم صدای ناراحتی داره، گفتم چته؟ گفت بازیگر محبوبم فوت کرده. با خواب آلودگی گفتم کی؟ گفت خسرو شکیبایی. یه تکونی به خودم دادم و با کمی اعتراض گفتم اول صبی شوخیه خیلی مسخره ای بود. گفت باور کن شوخی نمیکنم، دارم دیوونه میشم، احتیاج داشتم با یه دوست حرف بزنم. گفتم چرت نگو، ببین اگه اینی که میگی راست باشه، من تو رو میکشم. گفت باشه بکش و زد زیر گریه. گریه ای که واقعا دلم رو شکست. چند دقیقه گذاشتم خوب گریه کنه، وقتی که آرومتر شد گفت چرا هیچی نمیگی؟ گفتم داشتم به صدای گریه ی تو گوش میدادم. هیچی نگفت. گفتم دو، سه دقیقه گوشی رو نگه میداری؟ گفت باشه. خواب از سرم پریده بود، اونم به چه طرز وحشتناکی. تلویزیون رو روشن کردم، زدم شبکه ی خبر و زیر نویسها رو میخوندم. بعد از حدود دو دقیقه اون نوشته ی نحس رو دیدم (البته نحس برای من)، تلویزیون رو خاموش کردم و گوشی رو برداشتم. اولین جمله ای که به دوستم گفتم این بود:

نمیدونم چرا مهاجرت کرد؟ نمیدونم به کجا مهاجرت کرد؟ و نمیدونم آیا خود دوست میداشت مهاجرت کنه یا که نه؟ اما آنچه که میدانم اینه که استاد هم بالاخره مهاجرت کرد.

دوستم دوباره زد زیر گریه و من باز هم به صدای گریه ی دلی شکسته گوش میدادم و همیشه هم گوش میدهم. شاید اگر خوب گوش کنم صدای گریه ی استاد رو هم بشنوم. شاید اگر خوبتر گوش کنم صدای خنده ی استاد رو بشنوم. و شاید اگر عاشقانه گوش کنم صدای عشق گفتن استاد رو با لحن مخصوص به خودش بشنوم. نمیدانم اما آنچه میدانم این است که امروز سه شنبه است و پنج روز از سفر استاد میگذرد و من نمیدانم برای استاد عزیزم باید شاد باشم یا ناراحت. به یاد هامون خاطره هایم.

چهار شنبه

ماتریکس:

از آخرین مطلب ماتریکس ۳ ماه میگذره و احتمالا یادتون رفته که از کجا شروع کردم. آخرین حرفی که زدم این بود که: مفهوم انتخاب از اولین سکانسهای فیلم اول خودش رو نشون میده برای مثال سکانسی که ترینیتی به نئو میگه اگه پیاده شی چیزی رو پیدا نمیکنی، چرا که این راه راهیه که بارها رفتی و جز تاریکی به چیزی نرسیدی، بمون و حقیقت رو پیدا کن. در واقع میخواد بگه یه کار جدید، یه تجربه ی جدید انجام بده و برای مدتی گذشته رو رها کن و به مفهوم ساده تر بیا و داخل لانه ی خرگوش برو تا چیزهای عجیب زیادی رو کشف کنی. خیلی مونده تا بفهمین ماتریکس زندگیست یعنی چی؟ شاید هم تا حالا فهمیده باشین.

پنج شنبه

منطق سیاسی:

در پست قبلی منطق سیاسی راجب منطق منابع اولیه و سیاست حرف زدم، که تا وقتی به پست اصلی خودش برسم، قصد دارم ذره ذره همین بحث رو بسط و گسترش بدم تا زمانی که نوبت به منطق سیاسی رسید سر رشته ی کار دستتون باشه. فقط نکته اینه که چرا این اصول اولیه ی سیاست نادیده گرفته میشه؟

جمعه

دیکتاتوری خاموش:

شاید باید اولین پست دیکتاتوری خاموش رو با اولین رکن دیکتاتوری یعنی انسان که قبل از خانواده است شروع میکردم تا دقیقتر بتونم منظور خودم رو راجب خانواده برسونم، که در پستهای بعد حتما اینکار را خواهم کرد.

شنبه

سیرت سینما:

اولین پست سیرت سینما اختصاص داشت به روزنامه ی کیهان و کج اندیشی سینمایی که راجب بسته شدن ماهنامه ی دنیای تصویر سخن راندم. که دیگر به طور کامل از دور خارج شد و مسئولین ارشاد وقیحانه به علی معلم گفتند که میتوانی ماهنامه ای دیگر به راه بیاندازی. فکرش را بکنید، بچه ی ۱۶،۱۷ ساله اش را کشتند و میگویند بچه ی دیگری بساز.

یک شنبه

اطاق فکر:

توی اطاق فکر گفتم مرز وطن فروش آنجایی مشخص میشه که اگر بیگانه ای به میهن هجوم آورد مثل ۱۴۰۰ سال پیش، و مردم از مرز جغرافیایی خودشان دفاع نکنند و وطن رو دو دستی تقدیم بیگانگان بکنند و همچنین اگر انسانهایی که در یک مرز جغرافیایی زندگی میکردند خواستار تغییر حکومت شدند و حکومت و اقلیت جلوی آنها ایستادند، این حکومت و اقلیت هستند که وطن فروش و خائن به وطنند و هموطن کشی به راه می اندازند، مثل ۱۳۵۷ و شاید در آینده ای نزدیک. توضیحات بیشتری راجبش میدم احتمالا.

دو شنبه

سینمای سیاسی:

و بالاخره اینجا روشن کردم که سینما و به طور کل رسانه در چه مرتبه ای در عالم سیاست قرار داره و چطور مورد سوءاستفاده قرار میگیره و عوام الناس هم چطور به شکل بی خردانه ای به آن دل میبندند و باورش میکنند. راستی چرا این گونه است؟ به این هم بیشتر خواهم پرداخت. پیروز باشید و بدرود تا طلوع و غروبی دیگر.

پ.ن: ۱. دو، سه تا عکس از بزرگداشت استاد شکیبایی در ادامه ی مطلب گذاشتم. (خودم گرفتم)

۲. این روزها و موضوعات ترتیبی نخواهند داشت و موضوعات در پستهای بعدی ممکنه جاشون در روز دیگری باشه.

۳. موضوع اصلی و مطلب مهم اون پست مربوط به روز سه شنبه است و هفته ی ذهنی من از اون موقع شروع میشه.

ساحر

آغاز تفکر، برقراری تعادل، به امید آزادی و صلح.

bidareazad7 — Fri, 18 Jul 2008 11:06:18 GMT

دیکتاتوری محبت آمیز

bidareazad7 — Tue, 01 Jul 2008 14:45:18 GMT

به نام عقل، عشق، تعادل و صلح.

دیکتاتوری خاموش و محبت ذاتی اش

و بالاخره دیکتاتوری خاموش. ابتدا یه توضیح کوتاه باید بدم که چرا انقدر میان این پست و مطلب قبلی فاصله افتاد؟ بعد از ایام ارتحالیدیز که به یک مسافرت جسمی - ذهنی - وبلاگی رفته بودم، سرما خوردم و این سرما خوردگی ساده منجر به چرک کردن ریه شد و من رو حدود یک ماه از فضای نت که چه عرض کنم، از برنامه های زندگیم هم بازداشت و نتونستم در این مدت آنچنان که میخواستم طبق برنامه پیش برم. اما در حال حاضر خوشبختانه سلامتم و آماده ی فعالیت. بالاخره به آخرین موضوع از موضوعات هفتگانه ی خودم رسیدم. دیکتاتوری خاموش. به نظرم تعریفی راجب ترکیب این دو کلمه نشنیده و نخونده باشید، چراکه این لفظ از ذهن خودم بیرون آمده و تعریفش هم از ابداعات ذهنیم می باشد. در تعریف ذهن من به هر آنچه که در ظاهر فرآیند نیک بینی و نیک سرشتی و محبت و صلح را ارائه میکنه و به اجتماع انسانی هم اینگونه القا میکنه و در نهایت خود را آخرین دوست دارنده ی نوع بشر میدونه، اما در باطن اینگونه نیست و در واقع در ذات و بطن خودش هدفی جز قدرت و دیکتاتوری نداره یا اگر بخوام درست تر بگم این روش و این رفتار آنچنان در میان اقوام انسانی رخنه کرده و عادت شده که اصل را فراموش کردند و خود هم به این یقین رسیدند که بله مسلما این شخص، این ارگان، این نهاد حتما و بله حتما خوبی من را میخواهد و من به جای اعتراض باید از این مجسمه ی تمام نمای محبت قدردان باشم که هیچ بلکه آن را بپرستم و بر روی سر خویش قرار دهم. در سری مطالب موضوع دیکتاتوری خاموش، از دیکتاتوری خاموش و محبت آمیز رکن اصلی اجتماع (خانواده) شروع میکنم تا به غایت و نهایت آن چیزی که این دیکتاتوری به آن رسیده (فراماسونری) دست پیدا کنم، که البته اینجا باید متذکر بشم که این ابتدا و انتها خود شروع و پایانی دیگر را در پی دارد و به همین ترتیب دایره وار به پیش می رود و پایانی را نمیتوان بر آن متصور شد. اکنون به اولین پست این دیکتاتوری محض محبت آمیز میپردازم.

آنچه من را بر آن داشت که به این موضوع بپردازم، اندیشیدن به دو موجودی بود که همه ی ما به عنوان انسان آنها را دارا هستیم و عده ای از ما آن را میپرستیم (که اتفاقا هفته ی پیش سه شنبه عده ای در ارج نهادن به مقام زن اینکار رو کردند و برای زنهای پیرامونشون هدیه خریدند و... در آینده ی نزدیک برای ارج نهادن به مقام مرد نیز اینکار رو میکنند) و عده ای دیگر آن را لعن و نفرین میکنیم. دو موجودی که انسانها به آنها نام پدر و مادر نهاده اند. طبق یک فرآیند طبیعی - شیمیایی، از طریق برخورد زیستی دو قطب جسمی مخالف ما به عنوان انسان پا به عرصه ی دنیایی گذاشتیم که مختصات و جغرافیای خاص خود را داشت. (اکنون راجب دنیا شناسی سخن نمیگویم) اگر بپذیرم که انسان از نسل دو بشر به اسامی آدم و حوا است، بنابراین آنها اولین پدر و مادر بشر میشوند که در ادامه ی مطلب شایسته ی بیشترین سرزنش میدانمشان. آنچه که موجب به وجود آمدن یک اجتماع انسانی میشود تعدد انسانها در یک مکان به خصوص است، اما آیا این انسانها به اراده ی خویش پا به این مکان و اجتماع گذاشته اند یا به زور آورده شدند؟ اساس درونمایه ی این پست من بر اساس این سوال بالا بنا شده که آیا آمدن من به عنوان یک انسان به این مکان از سر انتخاب خودم بوده یا از سر خودخواهی و دیکتاتوری دو نفر و با پشتیبانی حدودا تمامی انسانها و به قدمت تاریخ به وجود آمدن بشریت بوده است؟ از همین حالا میدانم که عده ای از بعد مادی به من معترض خواهند شد که اگر تو هم اکنون میتوانی بنویسی، فکر کنی و در یک کلام زندگی کنی از صدقه سر همین پدر و مادر است، چرا که اگر اینان نبودند تو هیچ وقت از عدم به وجود تبدیل نمیشدی.

اما مسئله ای که همیشه ذهن من رو قلقلک داده و میده در جواب به این اعتراض، اینه که شما میتوانی یک ربات بسازی و هر بلایی که خواستی سرش بیاری، میتوانی نابودش کنی یا ولش کنی بره یا پیش خودت نگهش داری تا برات کار کنه. میتونی یه گیاه بکاری و ازش مراقبت کنی یا اینکه بذاری خشک بشه (که در این صورت احمقی بیش نیستی) اما به وجود آوردن یک موجودی که توانایی فکر کردن و اندیشیدن دارد بحثی جداست که به این صورت سرسری نمیتوان از آن گذشت. در طول تاریخ انسانهایی به وجود آمده اند که گاه وجودشان برای بشریت خیر بوده است از جمله ادیسون و گاه شر بوده از جمله جرج بوش. هر انسان جدیدی که بوجود میاد ممکنه ادیسون یا بوش بشه و یا هیچ کدوم از این دو تا نشه و فقط همون چیزی که هست بشه، اما مسئله اینه که این فرآیندها این اصل رو زیر سوال نمیبره که اساسا حضور و ورود انسان در این مکان بدون اجازه ی خودش است. این نکته رو در جواب عده ای گفتم که ممکن است به من معترض بشوند که شاید حضور هر انسانی در این فضا هدفی دارد و قرار است مثلا به نفع بشریت تمام بشود. یا اینکه فقط کسانی به این موضوع فکر میکنند و اعتراض دارند که در خانواده ی خود دچار مشکلات مادی و معنوی هستند، ولی دوستان چه مشکل داشته باشید و چه در بهشت زندگی بکنید، اصل این است که برای حضورتان در این مکان از شما اجازه نگرفته اند.

روزی به دوستانم این مطلب را گفتم و ازشون خواهش کردم که از پدر و مادرشان بپرسند که برای چه آنها را به وجود آوردند؟ جوابهای جالبی به دستم رسید از جمله اینکه:

چون میخواستم پدر بشم، چون میخواستم مادر بشم

چون میخواستم بدونم احساس پدری یا مادری چه جوریه

چون عاشق بچه بودم

چون میخواستم خانواده ام محکم بشه

چون بچه ستون اصلی خانواده است

چون میخواستم در پیری عصای دستم بشه

چون زندگیمون تلخ بود گفتیم شاید با بچه شیرین بشه

و چون ازدیاد نسل مسلمانان به نفع دنیا تمام خواهد شد.

خوب میبینید واقعا گریه آوره، مخصوصا جواب آخری، تمامی این جوابها از سر خودخواهی و دیکتاتوری مفرط انسانها است که وقتی بالغ میشوند فکر میکنند غایت زندگی ازدواج است و نهایتا حتما باید پدر و مادر بشوند. یه روز یکی از دوستام گفت که من خیلی دوست دارم مادر بشم، بهش گفتم امیدوارم یه روزی به اون چیزی که دوست داری دست پیدا کنی ولی یادت باشه اگه باعث ورود انسانی به این مکان شدی و زندگی ای براش فراهم کردی که گویی در بهشت زندگی میکنه و اون تو رو از صمیم قلب دوست میداشت و از کف پا تا فرق سرت را طلا میگرفت و ازت از بابت حضورش قدر دانی میکرد، با این حال هیچ وقت حق پرسیدن این سوال رو ازش نگیر که آیا از او اجازه گرفتید که دعوتش کنید به این دنیا یا خیر؟ و بهش بگو فرزند عزیزم من دوست داشتم به آرزوی قلبیم برسم ولی حق با توست اگر چنین سوالی بپرسی و ما به خاطر خود خواهی خود باعث حضور تو شدیم. یادمان باشد پدر و مادرها زحمات زیادی برای به اوج رساندن فرزندانشان میکشند، رسم ادب، اخلاق و عقل حکم میکنه که از آنها قدردان باشیم، ضمن اینکه این حرفهای من هم قدردانی از آنها را زیر سوال نمیبره ولی یه نکته به نظر من مسلم است. اگر بچه ها از والدینشان قدردانی و به نوعی بابت زحماتشون تشکر میکنند این لطف بچه ها رو میرسونه و بچه ها هیچ تکلیفی نسبت به والدین خود ندارند، ولی والدین نسبت به بچه ها تکلیف دارند و این حق بچه هاست که از پدر و مادرشان بخواهند تا آخر حیاتشان به آنها رسیدگی کنند چون این بچه ها نبودند که میخواستند به این دنیا بیایند و فقط به خاطر امیال دیگران این کار انجام شد.در آخر باید به شما دوستان عزیز بگم ممکنه زندگی اون جشنی نباشه که شما انتظارش رو داشتید ولی حال که برایتان کارت دعوت آمده و به اون دعوت شدید (اگرچه پس یقتون رو گرفتن آوردن) تا میتوانید زیبا و پاک برقصید. پیروز باشید و بدرود تا طلوع و غروبی دیگر.

پ.ن: راستی ایندفعه استثنائا جمعه مطلب نوشتم ولی روزش رو سه شنبه مینویسم و از هفته های بعد هم به روال عادی خودم یعنی سه شنبه ها بر میگردم.

ساحر

آغاز تفکر، برقراری تعادل، به امید آزادی و صلح.

روباه و دمش

bidareazad7 — Tue, 27 May 2008 19:58:18 GMT

به نام عقل، عشق، تعادل و صلح.

اصول و منطق سینمای سیاسی

و اما سینمای سیاسی. قبل از هر چیز میخواستم از همه ی دوستانی که در مطلب قبلی صمیمانه برای باز شدن ذهنمان در بحث شرکت کردند تشکر کنم، مرسی. شاید این مطلب هم ادامه ای بر بحث قبلی بشه. در سری بحثهای موضوع سینمای سیاسی، در مورد هر فیلمی که در سینمای ایران و جهان ساخته میشه و رگه هایی از سیاست میشه در اون پیدا کرد صحبت خواهم کرد. در ابتدا هم بگم که فیلم ماتریکس که حاوی نکته های فراوان سیاسی زیادیه در این موضوع گنجانده نخواهد شد چون خود یک موضوع جداگانه است و در آنجا به درونمایه ی فوق العاده اش خواهم پرداخت. ضمن اینکه از همه ی دوستان خواهش میکنم هر فیلمی را که به نظرشان درونمایه ی سیاسی داره و خودشون دیدن و لذت بردن به من معرفی کنند تا من هم اگر ندیدم، ببینم و اگر فضا برای بحث و تبادل نظر داشت پستهایی را به آن اختصاص دهم. خلاصه اینکه از پیشنهاداتتون استقبال میکنم اگر مرحمت بفرمائید. خوب برسیم به اولین پست سینمای سیاسی.

Why does a dog wag its tail?

چرا سگ دمش را می جنباند؟

چون سگ از دمش باهوش تر است،

اگر دم باهوش تر بود،

دم سگ را می جنباند.

نمیدونم دوستان با این چند جمله آشنا پنداری کردند یا خیر؟ اما باید بگم تقریبا میشه گفت بهترین فیلم سیاسی ای که دیدم (البته در زمینه ی آگاهی رسانی و بیداری وگرنه فیلمهای خیلی خوش ساخت تر و جذاب تری هم هست) همین فیلم سگ را بجنبان، wag the dog است، که در ابتدای همین فیلم این چند جمله گفته میشه. اگر کسی با کمی دقت فیلم رو ببینه بعد از اتمام فیلم متوجه منظور این جملات میشه و نکته ی عمیق سیاسی ای رو که در درون این جملات خوابیده به دست میاره و ذهنش نسبت به مسائل سیاسی خیلی بازتر میشه.

شناسه ی فیلم:

کارگردان: بری لوینسون Barry Levinson

نویسندگان – کتاب: لری بینهارت Larry beinhart فیلمنامه: هیلاری هنکن Hilary Henkin

بازیگران: داستین هافمن (استنلی موتس)، رابرت دنیرو (کنراد برین)، آن هچ (وینفرد آمس)، کریستین دانست (تریسی لیم).

ژانر: کمدی – درام. محصول 1997 آمریکا.

داستان فیلم: کنراد برین (رابرت دنیرو) که به آقای حلال مشکلات معروفه، یک نجات دهنده از بحرانه، در واقع دارای استعداد خاصی در مدیریت بحرانه. وقتی که در آمریکا زمان انتخابات چهار سال دوم ریاست جمهوری فرا میرسد، رئیس جمهور دچار یک بحران وحشتناک میشه، که از سوی گروه تبلیغاتی کاندیدای رقیب از این موضوع خیلی سوء استفاده به عمل میاد تا اذهان مردم آمریکا نسبت به رئیس جمهور خراب بشه و در دور دوم دیگه به وی رای ندهند. موضوع اینه که یه دختر پیشاهنگ ادعا میکنه که رئیس جمهور به وی تجاوز کرده و حالا این موضوع دست مایه ی سوء استفاده قرار گرفته. در اینجاست که کنراد برین وارد میشه تا رئیس جمهور رو از این بحران خارج کنه. وی به هالیوود میره تا با یکی از تهیه کننده های هالیوود به اسم استنلی موتس (داستین هافمن) در مورد نقشه هایی که داره و باید اجرا بشه صحبت کنه و با ترفندهایی مثل پیشنهاد پست سفارت به وی، او را راضی میکنه که در این پروژه آنها را همراهی کنه. استنلی موتس همه ی کارها را انجام میده و موفق میشه رئیس جمهور را از بحران خارج کنه ولی در آخر، وقتی میخواد شاهکار خودش رو اعلام کنه آبش با کنراد برین توی یه جوب نمیره و به دلایل سیاسی وی رو میکشند.

بررسی فیلم: پیشنهاد میکنم حتما این فیلم رو ببینید. اصلا دوست نداشتم خلاصه ی داستان رو تا آخر بگم چراکه خودم از اینکه کسی فیلمی رو برام تعریف کنه اصلا خوشم نمیاد چون دوست دارم اول فیلم رو ببینم. ولی چون در تحلیل فیلم ناچار بودم خیلی از اتفاقات رو بگم ناگزیر اصل داستان رو بیان کردم، که به ذهن بازتون میبخشید.

این فیلم در واقع تقابل سیاست و رسانه است. نکته ای رو که مطرح میکنه اینه که سیاست و رسانه نسبت به هم چگونه اند؟ به طور واضح بگم، این سه سوال مطرح میشه: آیا سیاست در اختیار رسانه است؟ آیا رسانه در اختیار سیاست است؟ و آیا هر دو در اختیار یکدیگرند؟ جواب را مسلما در سوال دوم باید جستجو کرد چراکه رسانه در اختیار سیاست است. حال چرا؟ در جایی از فیلم کنراد برین میگه برای اینکه از بحران بیرون بیایم باید بحران درست کنیم. اما چگونه؟ با متفرق کردن اذهان مردم آمریکا. حال این بحران جدید چگونه باید اعلام بشه؟ توسط رسانه. (اگر مطلع باشید، مردم آمریکا از جمله ملتهایی هستند که به تلویزیونشون خیلی ایمان دارند. شاید این جمله ی معروف رو بارها شنیده باشید: خودم دیدم، تو تلویزیون دیدمش.) در فیلم دستیار برین میگه کاری که میخواهیم انجام بدیم رو مردم میفهمند و برین به صراحت میگه: چه طوری میفهمند؟ کی بهشون میگه؟ راجب جنگ خلیج فارس چی فهمیدند؟ یه نوار ویدئو دیدند، یه بمب افتاد توی دودکش و ساختمان رفت رو هوا، میتونست هر جای دیگه ی دنیا باشه.

دقیقا مسئله همینجاست که میتونست هر جای دیگه ی دنیا باشه، همه کار رو رسانه انجام میده، تلویزیون و سینما و به خصوص سینما با قدرتی که دارند به شدت مغز مردم جهان رو از آن چیزی که میخواهند پر میکنند. در جای دیگه ای، زمانی که CIA برای برین مزاحمت ایجاد میکنه، مکالماتی بینشون رد و بدل میشه با این مضمون که: ماهواره های جاسوسی همه چیز رو نشون میدن ولی جنگی رو نشون نمیدن، برین میگه: پس به چه دردی میخورن اگه جنگی رو نشون نمیدن؟ برای چی سالی 250 میلیارد خرج تسلیحات میکنیم؟ وقتی جنگی رو نشون نمیدن اشکالشون چیه؟ به درد نمیخورن؟ اشکالشون چیه؟ بگو دیگه اگه تهدیدی وجود نداره تو چیکاره ای؟ جواب بده اگه تهدیدی وجود نداره تو به چه دردی میخوری؟ مامور CIA: آقای برین شما تهدیدید؟ برین: من تهدیدم؟ من؟ توی این 30 سال گذشته من چیکار کردم که تو نکردی؟ CIA: طی 30 سال گذشته آقای برین من برای برقراری امنیت کشورم کار میکردم؟ برین: اگه قرار باشه بین امنیت کشورت و امنیت شغلت یکی رو انتخاب کنی کدوم رو انتخاب میکنی؟ یه چیز ساده، چرا آدما میجنگن؟ CIA: برای روش زندگیشون. برین: حاضری به خاطر این بجنگی؟ CIA: جنگیدم.

برین: اگه دوباره بجنگی فکر میکنی علیه کیه؟ سوئد و توگو؟ اون زمان گذشت و رفت، تموم شد. جنگ آینده، جنگ تروریسم هسته ای که علیه گروه های کوچک مخالف (حزب الله) که احتمالا به دور از چشم دولتهاشون فعالیت میکنند صورت میگیره. برای ورود به چنین جنگی باید آماده باشی، باید هوشیار باشی، مردم باید آگاه باشند، برای اینکه این جنگ، جنگ آینده است و اگه تو برای چنین جنگی آماده نباشی دیر یا زود کارت تمومه و از تو خیابون سر در میاری. اسمش رو بذار تمرین نظامی، امنیت شغلی، اسمش رو هر چی دلت میخواد بذار، ولی از من به تو نصیحت، تو الان گفتی برای تحکیم این زندگیت میجنگی، خوب این روش زندگی توئه، حالا اگر ماهواره های جاسوسی تو چیزی نمیبینن و اگه جنگی تو کار نیست، بهتره بری خونه و به بازنشستگی زودرس فکر کنی. چون این جنگ، جنگ خودمونه.

خوب میبینین، ماهواره های جاسوسی باید یه چیزی رو نشون بدند، باید دقیقا اون چیزی رو که سیاست میخواد نشون بدند. رسانه اعم از سینما و روزنامه و ماهواره و... همه کاری میکنه ولی وقتی سیاست دلش بخواد کاری رو که اون میگه انجام بده، اینجاست که دیگه رسانه از خودش اختیاری نداره، اینجاست که دیگه وقتی استنلی میخواد شاهکارش رو به همه بگه چون منافع سیاست به خطر می افته، استنلی به ناچار باید حذف بشه. همه کار رو نماینده ی رسانه (استنلی) انجام داد، اون رئیس جمهور رو از بحران خارج کرد ولی در آخر خود رسانه است که باید تسلیم بی چون و چرای سیاست باشه. اینجاست که معنی اون چند جمله ی اول فیلم به وضوح روشن میشه، سگ سیاسته و دم رسانه. سیاست از رسانه باهوش تره چون اگر رسانه باهوش تر بود رسانه سیاست رو در اختیار میگرفت. (به یاد بیارید: 50 سال دیگه عکسهای جنگ رو یادته ولی خود جنگ رو فراموش کردی، جنگ یه جور فیلمه، یه بمب از توی دودکش افتاد پائین و جنگ خلیج کلید خورد.)

این رابطه ی سیاست و رسانه است و نتیجه ای که من از این موضوع میگیرم اینه که توی دنیایی که دائما از هر گوشه اش انسان بمباران اطلاعات میشه به چی باید اعتماد کرد و به چی نه؟ مردم دنیا رسانه رو می بینند و ایمان دارند که راست میگه. مثلا توی همین کشور خودمون، اونایی که با نظام مشکل دارند، صدای آمریکا، صدای اسرائیل، صدای انگلیس رو گوش میدند و شبکه های مختلف ماهواره ای رو میبینند و به خاطر مسائلی که با این شبکه ها مغزشون رو پر میکنه، دلایلشون واسه مخالفت بیشتر میشه. از طرفی، اونایی که طرفدار سرسخت نظامند، صدا و سیمای جمهوری اسلامی رو میبینند و گوش میدند، شبکه های الجزیره و العالم و... رو می بینند و با کدهایی که رسانه توی مغزشون فرو میکنه دلایلشون برای موافقت بیشتر میشه. فکر میکنند جمهوری اسلامی و رسانه اش مدینه ی فاضله اند و هر آنچه که در آن گفته میشه هیچ گونه، دقیقا هیچ گونه تضادی با واقعیت و حقیقت نداره و وحی منزله. خوب این چه طرز رفتاره؟ چه طرز تفکره؟ چرا هر چیزی رو که این رسانه ی هزار رنگ به خوردتون میده باور میکنید؟ از کجا میدونید که یه نوار ویدئو نبوده که نشون داده یه بمب افتاده توی دودکش و بعد جنگ؟ باور کنید که خیلی خوبه کمی از این ذهن مطلق اندیش فاصله بگیریم، نمیگم به همه چیز با ذهن شکاک نگاه کنید ولی لااقل هر چیزی رو که به خوردتون، به خورد مغزتون میدن طوطی واری تکرار نکنید. نذارید به طوطی تبدیلتون کنند. این قدرته که هر آنچه را که به نفعش باشه دستمایه ی خودش قرار میده و طوری القا میکنه که هیچ شک و شبهه ای رو به آن نمیشه وارد آورد. از منطق و فلسفه و دین و... و به خصوص دین در جهت اهداف خودش استفاده میکنه. ای کاش دین با قدرت زاده نمیشد که این چنین انسان را مضحکه ی خودش بکنه. خودتون فکر کنید و درست رو از غلط تشخیص بدید و سعی کنید از این ماتریکس رنگارنگ بیرون بیاید. اما چگونه؟ باز هم با اصول دوستان، با منطق. میدونید چرا؟ چون به روباه گفتند شاهدت کیه؟ گفت: دمم. (روباه سیاسته و دم رسانه) و در آخر باز هم:

لال شوم، کور شوم، کر شوم

لیک محال است که من خر شوم

پیروز باشید و بدرود تا طلوع و غروبی دیگر.

ساحر

آغاز تفکر، برقراری تعادل، به امید آزادی و صلح.

مردم و وطنشان یا وطن و مردمش؟

bidareazad7 — Tue, 13 May 2008 20:26:18 GMT

به نام عقل، عشق، تعادل و صلح.

وطن فروشی را دردیست...

درود به دوستان عزیز، بعد از سیرت سینما و مطلب جنجالی آن که البته با استقبال خیلی ذره ای روبرو شد و بحثهای جالبی که میتونست پیرامونش بوجود بیاد متولد نشد، (به خاطر عدم حضور بعضی از دوستان بی معرفت) میرسیم به یه موضوع دیگه: اطاق فکر. در اطاق فکر هر آن چیزی که ذهن من رو به خودش مشغول کنه قابل بررسی میشه و در موردش صحبت خواهم کرد، حالا چه در حیطه ی تخصصهای من باشه و چه نباشه، مهم اینه که راجبش فکر بشه و در موردش بحثی بشه. از مقدمه که بگذریم میرسیم به موضوع اصلی که میخوام راجبش حرف بزنم و یک راست هم میروم سر اصل مطلب، ولی عاجزانه خواهش دارم لااقل در اطاق فکر بدون هیچ پیش داوری ای فقط اول راجب موضوع مطرحه تفکر بفرمائید.

در حدود 1400 سال پیش، اواخر دوره ی ساسانی در ایران، دینی الهی ظهور کرد که به تدریج پیروان فراوانی برای آن پیدا شد. این دین الهی اساسنامه ی خاص خود را داشت، یکی از ماده های مطرحه در این اساسنامه ترویج این دین الهی در سرتاسر دنیا به عنوان آخرین و تنها دین برتر بود. به تدریج این دین به واسطه ی طرفداران پرشمار آن در مکانی که به وجود آمده بود (محل زندگی عده ای از انسانها که به آنها اعراب بیابانگرد گفته میشد) قدرت گرفت و متصدیان و مجریانی که حافظ و نگهدارنده و همچنین اجرا کننده ی قوانین آن بودند نیز بسیار قدرتمند شدند. همانطور که گفتم ترویج و شناساندن این دین به همه ی انسانها از اهم واجبات بود، حال چگونگی این شناساندن یا به درستی مشخص نشده بود و یا اگر هم مشخص شده بود متصدیان و مجریان آن از شدت سرمستی در قدرت هر آنگونه که خود دوست داشتند رفتار میکرند، تا جایی که به واسطه و بهانه ی شناساندن این دین به اقوام مختلف نوعی کشورگشایی بوجود آمد که متاسفانه با جنگ و خونریزیهای فراوانی همراه بود.

از جمله ی این جنگها و خونریزیها، حمله و هجوم اعراب بیابانگرد مسلمان (به واسطه ی دینشان که نام اسلام بر آن بود به آنها مسلمان اطلاق میشد) به وطن عزیز من یعنی ایران دوره ی ساسانی بود. به اعتقاد برخی مورخان مردم ایران در آن زمان به شدت از حکومت وقت خود ناراضی بوده و برای دفاع از کشور خود و نجات آن از دست تجاوز اعراب مسلمان هیچ تلاشی نکردند و در واقع دو دستی وطن را تقدیم متجاوزان کردند، چرا که متجاوزان با خود دین و آئینی آورده بودند که مردم ایران را به شدت شیفته ی خود کرده بود و با به به و چه چه آن را پذیرفته و نیازی به دفاع از وطن نمیدیدند. برخی دیگر از مورخان بر این اعتقادند که خیر عده ای هم بودند که از وطنشان در برابر هجوم اعراب مسلمان دفاع کردند و تا آخرین قطره ی خون با متجاوزان جنگیدند، زنانشان تا آخرین نفس پشت مردهایشان ایستادند و زمانی که همه چیز را از دست رفته دیدند خودسوزی کردند که مبادا دستان متجاوزان به آنها برسد. شیر زنانی که یادشان همواره در تاریخ زنده نگه داشته خواهد شد.

بچه هایشان به خاطر فراهم نبودن شرایط زندگی در این زمان مانند برگهای پائیزی دانه دانه از درخت می افتادند، خاک و خون در مناطق جنگی ایرانمان بود که غوغا میکرد، هموطنانم بی خانمان شدند، چرا که عده ای بیگانه میخواستند دین الهی برترشان را به ما عرضه کنند. اما همچنان غیرت ایرانی برخی ایرانیان مانع از این میشد که ایستادگی نکنند و وطن را تقدیم متجاوز کنند و اینگونه بود که روزبهان برمکینها و بابک خرمدینها به وجود آمدند. خوب چه شد؟ چه اسمی باید گذاشت روی کاری که گروه اول انجام دادند؟ آیا جز وطن فروشی چیز دیگری به آن میتوان گفت؟ آیا نارضایتی از حکومت دلیل خوبی برای فروش غیرت و وطن میشود؟ آیا وجود یک دین و آئین خوب در دستان متجاوزان این امر را توجیه میکند؟ جواب این سوالها را چه کسی میخواهد بدهد؟ من با دین و آئین عرضه شده در این مبحث مخالفتی ندارم، من مخالف بی غیرتی و وطن فروشی هستم، که متاسفانه باید بگم نه تنها در حدود 1400 سال پیش مردم ایران (البته به جز برمکیها و خرمدینها) با به به و چه چه گفتن؛ که چه خوب که اعراب مسلمان به ما حمله کردند و این دین خوب را برای ما به ارمغان آوردند!!! بلکه هم اکنون هم مردم ایران (البته باز هم به جز وطن فروشان) از این امر خوشحال و خرسندند و حتی در کتابهای درسی کودکان و نوجوانان ما هم، این اتفاق را نیک میپندارند و ذهن ناپخته ی کودکان این سرزمین و وطن را با چنین بی غیرتیهای زیبایی آموزش میدهند!!!

واقعا که وطن فروشی را دردیست...

تقریبا در حدود 1400 سال بعد، بین سالهای 1341 تا 1357 خورشیدی باز هم مردم ایران از حکومت وقت کشورشان ناراضی بودند و خواستار عوض شدن این حکومت شدند، منتهی مراتب حکومت که خود را تافته ی جدا بافته از مردم میدانست این امر را بر نمیتافت و در طول این سالها هر کاری از دستش بر می آمد؛ اعم از سازش، دروغ، سیاست پنهان، همکاری با بیگانگان، تجاوز به حریم خصوصی مردم، شکنجه، قتل و آدم کشی و... انجام داد تا مبادا مردم به آنچه که خواسته شان بود برسند. در طول این سالها مردم ایران مبارزات فراوانی انجام دادند و در برابر زورگویی قد علم کردند (که ای کاش این کار را در حدود 1400 سال پیش و در برابر بیگانگان متجاوز عرب میکردند) و هرگز از پا ننشستند، تا اینکه در سال 1357 به آنچه که میخواستند رسیدند. اما نکته ای که باید به آن فکر بشه اینه که عکس العمل رژیم وقت را چگونه باید ارزیابی کرد؟ همانطور که گفتم رژیم وقت هر کاری از دستش بر می آمد انجام داد تا بتواند حکومت خود را تحکیم و تثبیت کند. این کار را به شدت با خشونت انجام میداد، تا جائیکه هم وطنان من رو میگرفت، شکنجه میکرد، به قتل میرساند، اعمال وحشیانه ی ضد انسانی روی آنها انجام میداد و در ادامه به فجیع ترین وضعی دست به آدم کشیهای همگانی میزد.

دقیقا آنچه که مغولها، اسکندر، افغانها، ازبکها، اعراب مسلمان و دیگر اقوامی که به وطن و هموطنان عزیز من یورش آوردند انجام دادند، این حکومت هم انجام داد. منتهی با یک تفاوت مهم: متاسفم که باید بگم این اعمال غیر انسانی این بار توسط ایرانیان بر ایرانیان صورت میگرفت، اینبار بیگانه ای در کار نبود، داخل خانواده ی ایرانی غوغایی بر پا بود، مفهوم دموکراسی و آزادی در این زمان به خوبی خود را نشان میداد!!! حکومت ادعای این مهم را داشت ولی آنچه در عمل حاصل میشد با آنچه شعار داده میشد 180 درجه تفاوت داشت. خونهای هموطنانم ریخته شد، هموطنانم بی پدر و مادر شدند، شهر و کشور را اجساد قربانیان و بوی خون آنها پر کرده بود. و متاسفانه این بلاها را هموطن بر سر هموطن آورده بود. جواب این بی غیرتی رو کی میخواد بده؟ این وطن فروشی و بی غیرتی از همه ی انواع خودش بدتره و بد به حال آنان که اینکار را انجام دادند و بدتر و وطن فروشتر آنهایی هستند که همچنان از آن حکومت دفاع میکنند و اعمال آن را نیک میپندارند. همچنان عکسها و تصویرهای سران آن حکومت به دیوار خانه و قلب و روحشان است و مدح و ثنای ایشان را میگویند و درود به روح به اصطلاح پاکشان میفرستند.

آری، وطن فروشی را دردیست...

اکنون در سال 1387 خورشیدی هستیم، ایران و مردمش همچنان وجود دارند و زندگی میگذرانند و البته همچنان هم اختلاف نظرها و دعواها بر سر چگونگی درست زندگی کردن و حکومت برتر وجود دارد، نارضایتی ها وجود دارد، عده ای حکومت فعلی را نمیخواهند و معتقدند حکومت آدمکش قبلی بهتر بود، عده ای حکومت فعلی را نمیخواهند و آرزومندند همای سعادت اجنبی بر روی وطنشان بنشیند و آنها را از دست این حکومت نجات دهد (که البته این افرادفرقی با وطن فروشان 1400 سال پیش نمیکنند). از طرفی حکومت هم دوست ندارد نارضایتی ها را بشنود، هر چند هم که ناراضیان در اقلیت باشند محکوم به نگفتن و نفهمیدن هستند، حال آنکه این رفتار و این نگرش به گونه ای دوباره تاریخ را زنده میکند، هر دو طرف به سمت و سوی یک عمل میروند و آن هم وطن فروشی است. دیگر تبدیل به یک بازی شده، ایران را، وطن را، سرزمین را، خاک را، همگان را بازیچه ی قدرت خود قرار داده اند. قدرت، قدرت و قدرت است که ایرانی و غیر ایرانی نمیشناسد و هر زمان انسان را مست کند کاری با هم وطن و هم خانواده و خواهر و برادر ندارد و همه را از دم تیغ میگذراند.

به هر روی امیدوارم ما سومین وطن فروشان و بی غیرتان (البته در حیطه ی این بحث) تاریخ ایران زمین لقب نگیریم، چه بیگانه ای به وطن عزیزمان هجوم آورد با آن مقابله کنیم و چه مردم خواستار تغییر ساختارهای حکومتی شدند آن را بپذیریم و هم وطن کشی به راه نیندازیم تا دیگرانی پیدا نشوند که به ما بگویند:

آری، وطن فروشی را دردیست...

در آخر به قول سید اشرف الدین حسینی (نسیم شمال):

دست مزن! چشم، ببستم دو دست

راه مرو! چشم، دو پایم شکست

حرف مزن! قطع نمودم سخن

نطق مکن! چشم، ببستم دهن

هیچ نفهم! این سخن عنوان مکن

خواهش نافهمی انسان مکن

لال شوم، کور شوم، کر شوم

لیک محال است که من خر شوم

پیروز باشید و بدرود تا طلوع و غروبی دیگر.

ساحر

آغاز تفکر، برقراری تعادل، به امید آزادی و صلح.

انتقاد سازنده یا تمسخر بیخردانه

bidareazad7 — Tue, 06 May 2008 15:20:18 GMT

به نام عقل، عشق، تعادل و صلح.

روزنامه ی کیهان و کج اندیشی سینمایی

درود به همه ی دوستان عزیز، ببخشید که یه هفته دیر کردم، به خاطر مشکلاتی بود که در وب برام پیش اومد با یه هفته تاخیر اومدم. به سرم زده بود که مطلب آماده ای که راجب سینمای سیاسی دارم رو بنویسم ولی باز هم نشد چراکه با نوشته ای برخورد کردم که دیدم نمیتوانم از آن به سادگی بگذرم. خصوصا اینکه در مورد سینما هم هست. پس این پست رو در حوزه ی سیرت سینما میگنجانم. سیرت سینما درواقع موضوعی است که، هر آنچه را که درباره ی سینمای داخل و خارج میدانم در آن مطرح خواهم کرد و گاه گداری هم آنچه را که در کانونهای سینمایی ای که عضو آنها هستم (باشگاه فیلم تهران، کانون فیلم تاریخ و کانون فیلم معناگرا) رخ میدهد مینویسم و خواهم گفت. اما برسیم به اصل موضوع:

فکر میکنم که تا الان اطلاع پیدا کرده باشید که در آخرین روزهای سال 86، یعنی در 25 تا 27 اسفند (دقیقا روزش رو به خاطر ندارم) روزنامه ی اعتماد تیتری با این عنوان زد: بمب مطبوعاتی آخرین روزهای سال 86، مجوز انتشار 7 نشریه ی سینمایی به اضافه ی دنیای تصویر و هفت لغو شد.بعد هم که در عید و روزهای پس از آن این اخبار به نحوی از انحاء به گوش همگان رسید، و در آخر هم در آخرین شماره ی مجله ی فیلم (شماره ی 377، ص 14) به این موضوع رسیدگی شده بود و خبر از اعتراض خانه ی سینما و انجمن نویسندگان و منتقدان به هیئت نظارت و ارزشیابی وزارت فرهنگ و ارشاد و قوه ی قضائیه میداد، که خواستار رسیدگی به این موضوع و لغو توقیف پروانه ی انتشار این دو نشریه (دنیای تصویر و هفت) شده بودند. همچنین در این مطلب آمده بود که 121 سینماگر طی اعتراضی رسمی و امضای طوماری درخواست اجازه ی انتشار مجدد این دو نشریه رو داشتند و نامه ی خود را که حاوی 121 امضا بوده خطاب به آیت الله شاهرودی و مستقیما به ایشان نوشتند.

حال چرا به این موضوع پرداختم!!؟ روز یکشنبه 8 اردیبهشت 1387، در شماره ی 19070 روزنامه ی کیهان، صفحه ی 10، در بخش تصویر روز، مطلبی با این عنوان به قلم "مصطفی روزبهانی" به چاپ رسید: مروری بر "ابتذال" یکی از نشریات سینمایی. در این مقاله که اصل آن را در ادامه ی مطلب خواهم آورد، نویسنده به صورت یکجانبه و با لحنی به شدت تمسخر آمیز و نابودگرایانه به تخطئه و تمسخر نشریه ی دنیای تصویر دست زده و نکاتی را مطرح کرده که از نظر اندیشه ی نویسنده بسیار بسیار منفی و ضد اخلاقی است. حال آنکه من به عنوان یکی از دوستداران سینما که 6 یا 7 سالی است که در آن فعالیت میکنم و مطالب نشریات مختلف بالاخص دنیای تصویر را با شانزده سال سابقه ی فعالیت دنبال میکنم و از سال 80 به این طرف آن را میخوانم با خیلی از حرفهایی که در مقاله ی آقای روزبهانی آورده شده مخالفم، اما میخواهم این سخنان و دلایل خودم را هر دو باهم به محضر شما خوانندگان عزیز بیاورم تا خودتان در مورد آن قضاوت کنید.

اولین سوال من این است که چرا دنیای تصویر بعد از 13 سال فعالیت سینمایی برای اولین بار در تابستان یا پائیز 84 (بعد از به قدرت رسیدن آقای احمدی نژاد) با بوجود آمدن یک جریان افراطی اصولگرا در کشور به دادگاه مطبوعات احضار شد!!؟؟ حال آنکه تا آن زمان همچین اتفاقی نیافتاده بود و همه ی نشریات سینمایی هم از این موضوع بسیار متعجب شده بودند. البته در آن زمان دنیای تصویر در دادگاه با یک دفاع منطقی و عقلانی از خود موجبات تبرئه شدنش را فراهم کرد و متن کامل اتفاقات دادگاه هم در شماره ی بعد آن چاپ شد، (اگر خواستید آن را هم ارائه خواهم کرد) اما هیچکس به درستی دلیل این احضاریه به دادگاه را نفهمید تا اینکه سه سال بعد بدون اینکه به دادگاه هم احضار شود به صورت ضربتی و یهویی پروانه اش لغو شد. چرا این اتفاق افتاد!!؟ این سوال از آن مساله هایی است که شخصا باید چندین پست را برای آن مطلب بنویسم و وقت بگذارم ولی ترجیح میدهم اکنون به مقاله ی آقای روزبهانی بپردازم.

نویسنده ی این مقاله نوشته ی خود را اینگونه آغاز میکند: "یادم می آید چند سال پیش روزنامه ها از قول یک مقام قضایی نوشتند، امروز صدای دزد از صدای صاحبخانه بلندتر شده است!!! همان موقع ماهنامه ی گل آقا کاریکاتوری... (در ادامه مطلب)!! چند روز پیش وقتی یکی از دوستان قدیمی ام در وزارت ارشاد خبر از اعتراضات مدیر مسئول ماهنامه ی لغو مجوز شده داد ناخودآگاه یاد آن کاریکاتور افتادم!!"

خوب سالی که نکوست از بهارش پیداست: این آغاز خود بیانگر نوع نگرش سطحی و تمسخر آمیز درونمایه ی این نوشته است، با این حال به صورت کامل به آن میپردازم. آیا این درست است که نشریه ای با این سابقه ی ادبی (16 سال) را اینگونه به زیر سوال برده و به گونه ای زیرکانه و پنهانی آن را دزد فرهنگی و سینمایی ایران خطاب کرد!؟ آیا درست است که به ذوق هنری و اندیشه ی فرهنگی اهالی سینما که در نامه شان خواستار باز شدن مجدد این ماهنامه بودند نگاهی بیخردانه و از روی تمسخر داشت؟ نویسنده در پاراگرافی از مقاله ی خود به این مطلب اشاره کرده که: "البته من به دلیل فقر ذوق و شعور هنری هر بار که طرح روی جلد دنیای تصویر را میدیدم، علیرغم نظر خواجه ی شیراز، احساس میکردم که ایزد به جای دفع بلا، نزول بلا را بر ما مقدر کرده است"، و البته به قول خودش طرح های روی جلد 9 شماره ی آن را شاهد مثالش آورده که به شما دوستان نشان خواهم داد تا خود قضاوت کنید. متاسفانه نویسنده ی این مقاله با نگاهی غرض آلود علی معلم (مدیر مسئول و سردبیر دنیای تصویر) را دارای رانت و به عنوان پدرخوانده در سینمای ایران مطرح کرده و وی را مافیای سینمای کشور دانسته و همچنین مطالبی را که به عنوان شاهد مثالهای خود برای نشان دادن ابتذال دنیای تصویر چاشنی مقاله ی خود کرده، شخصا به نوعی تشویش اذهان عمومی قلمداد میکنم!! چراکه هر کسی که دنیای تصویر را نخوانده و ندیده باشد به راحتی تحت تاثیر قرار گرفته و از مبتذل بودن!!! دنیای تصویر انگشت به دهان خواهد ماند.حال آنکه من با توجه به سابقه ای که در خواندن نشریات سینمایی دارم میتوانم کتمان حقیقت (نه دروغ گویی) کردن نویسنده را از مطالب نوشته شده در دنیای تصویر با سند و مدرک ارائه دهم.

مثلا در جایی که نویسنده اشاره کرده که: "عمق فاجعه را آنگاه میفهمید که شعر زیبای صفحه ی 73 از شماره ی 171 را بخوانید،

بده فیلمهایی که حال آورد کرامت فزاید کمال آورد بده یک دو سی دی تماشا کنیم تماشای آن قد و بالا کنیم پری های زیبا به فیلم اندرند که دل از تماشاچیان می برند تو هم گر نگاهی به آنها کنی دگر ترک این جام و مینا کنی واقعا متاسفم که باید بگویم یا نویسنده ی مقاله اصلا دنیای تصویر را نمیشناسد و یا با نگاهی مرض آلود این مطلب را نوشته است!! چراکه هر کسی که دنیای تصویر خوان باشد و آن را بشناسد این نکته ی واضح و مبرهن را میداند که دنیای تصویر دارای بخشی است به نام "زوم" که در آن با نگاهی طنز آلود و کاریکاتوری به نقد بعضی از مسائل سینمایی میپردازد. در این شماره هم به جای کاریکاتور شعری طنز آلود در نقد هجوم بی رویه ی جوانان به سمت بازیگری و همچنین سوءاستفاده هایی که از بازیگران جوان میشود پرداخته است و در واقع هشداری اخلاقی داده است، حال آنکه نویسنده با استفاده از 4 بیت این شعر 63 بیتی سعی در نشان دادن عمق فاجعه!!! داشته است، در حالیکه این 4 بیت را باید با بیتهای قبلی و بعدی خواند تا فهمید منظور چیست و چه میخواسته بگوید. متاسفانه بعد از خواندن این مقاله و شاهد مثالهایی که برای نشان دادن ابتذال دنیای تصویر آورده شده بود یاد منافقین به خیلی از نوشته ها (از جمله قرآن) افتادم که یک جمله یا یک بیت یا یک آیه را بزرگ نمایی میکردند و بدون نشان دادن جمله ی قبل و بعد، آن نوشته را به طور کامل بد یا خوب میدانستند.

دنیای تصویر خیلی خدمت ها به سینمای این کشور کرده است، از جمله جشن ده ساله ی آن است که در خاورمیانه و آسیا چنین جشن خصوصی ای با این عظمت و بزرگی و عالمانه وجود ندارد، که متاسفانه به جای پشتیبانی از چنین جشنها و مراسمهای خصوصی ای آن را میکوبند و از آن به عنوان جشن ابتذال نام میبرند، حال چرا این اتفاق می افتد باید گشت و اغراض سیاسی پشت پرده ی آن را پیدا کرد که شخصا به بعضی از آنها واقفم. راستی یه سوال: نشریات زرد را اگر ببینید تازه میتوانید متوجه ابتذال شوید، حال چرا نشریات زرد بسته نمیشوند!؟ این سوالی است که شاید در پست بعدی به آن بپردازم و شاید در آینده ی نزدیک. در کل متاسفم باید بگم که سینمای ما به خودی خود مشکلات فراوانی دارد، حال نوشتن این مطالب و کج اندیشی سینمایی که در پشت این ذهنیت حاکم است چه ضربه هایی به سینمای ما میزند آینده معلوم میشود و البته ذکر این نکته هم لازم است که چه کسی میداند چرا فقط مطالب به اصطلاح مبتذل دنیای تصویر در ذهن نویسنده مانده است!!؟ یاد یه داستانک از قول راما می افتم که میتونید در ادامه ی مطلب بخونید. راستی آن 9 عکس طرح روی جلد و اصل مقاله را هم در ادامه مطلب میتوانید ببینید.

بله متاسفانه از ماست که بر ماست. پیروز باشید و بدرود تا طلوع و غروبی دیگر.

ساحر

آغاز تفکر، برقراری تعادل، به امید آزادی و صلح.